Markiz, który pierwszy zobaczył w Marbelli coś więcej niż rybacką wioskę

Zanim pojawiły się mariny i rezerwacje na święta, Marbella była miasteczkiem rybackim liczącym kilka tysięcy mieszkańców. Za osobę, która pierwsza dostrzegła jego potencjał, uchodzi Ricardo Soriano, markiz de Ivanrey: kierowca wyścigowy, awiator i bywalec madryckiego towarzystwa lat 30. i 40. To on kupował ziemię w okolicach dzisiejszej Golden Mile i otworzył jedną z pierwszych wiejskich rezydencji wypoczynkowych na wybrzeżu, miejsce, w którym jego środowisko mogło jeździć konno, polować i oddychać morskim powietrzem z dala od stolicy.

Soriano nie zbudował kurortu. Zbudował pogłoskę: że istnieje fragment wybrzeża, gdzie światło jest niezwykłe, ryby są świeże, a nikt nie zadaje pytań. Wysokie towarzystwo podróżuje właśnie na takich pogłoskach.

Książę, rolls-royce i piknik wśród sosen

W 1946 roku książę Maksymilian von Hohenlohe-Langenburg, nasłuchawszy od kuzyna Soriano opowieści o życiu nad Morzem Śródziemnym, wyruszył z Madrytu swoim rolls-roycem Phantom, żeby zobaczyć wszystko na własne oczy. Gdzieś na wybrzeżu rodzina zatrzymała się na piknik w nadmorskim lesie sosnowym i według rodzinnej relacji decyzja zapadła na miejscu.

Rok później jego syn, książę Alfonso von Hohenlohe, kupił starą fincę z drzewami figowymi i sosnami o nazwie Santa Margarita. W 1954 roku otworzył ją jako Marbella Club: dwadzieścia pokoi, jadalnię i bar urządzono w starym domu folwarcznym. Był to pierwszy hotel luksusowy w Marbelli, w miasteczku znanym do tamtej pory głównie z floty rybackiej.

Lista gości, która nie potrzebowała reklamy

Marbella Club zadziałał z prostego powodu: Alfonso znał wszystkich. Arystokracja przyjeżdżała, bo sam był częścią tego świata, a gwiazdy filmowe, bo arystokracja już tu bywała. Pod koniec lat 50. i w latach 60. przez bramy klubu przewinęły się nazwiska takie jak Ava Gardner, Cary Grant, Audrey Hepburn, Brigitte Bardot czy Grace Kelly, a wedle relacji bywał tu również książę Windsoru. Wybudowana na początku lat 60. Champagne Room stała się dyskretnym salonem jet setu, który wybierał Marbellę właśnie dlatego, że było tu ciszej niż na Lazurowym Wybrzeżu.

Do 1967 roku własna kronika hotelu mówi o lawinie arystokratów, dygnitarzy i celebrytów, która postawiła Marbellę w jednym rzędzie ze Saint-Tropez i Monako, nie tracąc przy tym tonu, który odróżniał ją od konkurencji. Niska zabudowa, sosnowy cień, brak wieżowców przy plaży: fizyczna gramatyka dzisiejszej Marbelli została napisana właśnie w tamtych latach i do dziś decyduje o tym, co się tu buduje, a czego nie.

Dlaczego ta historia ma znaczenie dla kupujących

Golden Mile istnieje, bo Soriano kupił ziemię, zanim ktokolwiek inny chciał ją mieć, a międzynarodowy charakter miasta istnieje, bo Hohenlohowie otworzyli swój ogród dla znajomych ze znanymi twarzami. Dyskrecja stała się lokalnym przemysłem na długo, nim stała się hasłem marketingowym. Miasto podpisuje tę historię własnymi adresami: Avenida Ricardo Soriano, Bulevar Príncipe Alfonso de Hohenlohe.

To pierwszy wpis z krótkiej serii. Druga część opowiada o historii Puerto Banús i gali 1970 roku, a trzecia śledzi postacie królewskie od króla Fahda po księżną Dianę.